เชือกฟางธรรมดาที่ผูกไว้ กลายเป็น มัดตราสังกักวิญญาณ

เดือนพฤษภาคม 1988 เรากับแฟน และ น้องชายของแฟนกับแฟนของเขา 2 คู่ชู้ชื่นตกลงเข้าหุ้นกันค้าขายที่สวนจตุจักร

วันก่อนเริ่มเปิดกิจการ แฟนบอกกับเราว่า ต้องขนของไปฝากไว้ที่บ้านพักแม่ของเขาซึ่งอยู่ในกรมทหาร ถนนศรีอยุธยา เพื่อจะได้ขนไปทั้งหมดในคราวเดียว

หลังจากทำภารกิจทุกอย่างเสร็จสิ้น และส่งแฟนกลับเรียบร้อย (ไม่ได้อยู่ด้วยกันกับแฟน มาค้างคืนบ้างเป็นครั้งคราว)

อาบน้ำเสร็จใส่ชุดนอนแล้วก็เอนตัวลงนอนเล่นก็คิดขึ้นมาได้ว่า พรุ่งนี้ไปขายของที่สวนจตุจักร ถ้าทำลูกกุญแจหล่นหาย กลับมาจะเข้าห้องไม่ได้ เพราะอพาร์ทเม้นท์ที่เช่าอยู่ประตูห้องเป็นประตูเหล็ก พนักงานฯมาประจำที่สำนักงานอพาร์ทเม้นท์ถึง 20:00 น เท่านั้น

แล้วเราก็มองเห็นว่าเหนือประตูมีช่องมุ้งลวดระบายอากาศอยู่ เราจึงคิดได้ว่า เอาลูกกุญแจไปแขวนไว้ตรงนั้น ถ้าทำลูกกุญแจหายสามารถกระแทกบานมุ้งลวดแล้วมาล้วงเอาได้

จากนั้น เราก็เอาลูกกุญแจดอกหนึ่งใส่ในตลับใส่นามบัตรเป็นโลหะชุบสีทอง มีฝาปิดเปิดได้ จากนั้นก็ใช้เชือกฟางธรรมดามัดตลับฯเพื่อนำไปแขวน ด้วยความที่ตนเองไม่จัดว่าเป็นคนขยัน จึงคิดว่าถ้าผูกแน่นก็จะเสียเวลาแกะแล้วก็ต้องมาผูกใหม่อีก ก็เลยผูกปมเป็นบ่วงหลวม ๆ สามารถปลิ้นเอาตลับนามบัตรออกมาได้โดยไม่ต้องแก้ปมเชือกที่ผูกไว้ เสร็จแล้วก็เอาไปแขวนไว้ที่ขอบช่องมุ้งลวด

ปิดไฟ นอน... แต่ผ่านไปนับชั่วโมงก็นอนไม่หลับ หลับตาก็เห็นภาพซอยที่เข้าบ้านพักแม่แฟน [1] อีกทั้งมีเสียงผับ ๆ เราก็เปิดไฟดูที่หัวเตียง ก็เห็นหนังสือที่วางไว้มันเผยอเพราะโดนพัดลมเพดานส่ายมาเป่า เราก็หันด้านสันปกออกมา...

มันก็ยังมีเสียงอีก เปิดไฟสำรวจดูก็เห็นโปสเตอร์ที่ติดผนังห้อง มันเผยอขึ้นมุมหนึ่ง แล้วมันก็ตีกับผนังเมื่อโดนลม ตอนนั้นเราหงุดหงิดเต็มที่แล้วเพราะนอนไม่หลับ เลยกระชากทิ้งเลย เสียงก็เงียบไป

แต่เราก็ยังนอนไม่หลับ จนน่าจะเป็นเวลา 2:00 น แล้ว ทีนี้ พอเราพลิกตัวจากนอนหงายไปนอนตะแคง ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงพลิกตัวตาม พอเราพลิกตัวกลับมานอนหงาย ก็รู้สึกเหมือนนอนทับแขนคน เราก็ดึงเสื้อนอนมาดูว่า มีปากกาหรือยางลบไหม (เพราะว่า บ่อยครั้งที่เรานั่งเขียนอะไรแล้วก็โยนปากกาบนเตียง พอเข้านอนก็จัดการเก็บไปวางไว้ตรงหัวเตียง ที่ห้องเช่าไม่มีโต๊ะเขียนหนังสือ มีแต่เตียงกับตู้เสื้อผ้า) ก็ไม่พบว่ามี

พอเปิดไฟก็ไม่มีอะไร ปิดไฟนอนก็เป็นแบบนั้นอีก เป็นแบบนั้นอยู่หลายครั้ง ก็เลยลุกขึ้นมาเปิดไฟ เวลาตี 3 แล้ว เลยต้มน้ำชงกาแฟ "แน่จริงก็ออกมาให้เห็นเลยสิ"

หลังจากดื่มกาแฟก็นั่งอยู่ตรงนั้นจนถึง 6 โมงเช้าจึงลุกไปอาบน้ำแล้วไปขายของ...

เก็บข้าวเก็บของหลังจากขายของเสร็จ กินมื้อเย็นเสร็จแล้ว เราก็บอกกับแฟนว่า วันนี้ไม่ต้องไปที่ห้องแล้ว กลับไปเลยนะ

หลังจากแยกกันกับแฟน กลับมาถึงห้องราว ๆ 21:00 น เราก็เปลื้องผ้าเข้าห้องน้ำทันที ขณะที่กำลังยืนแปรงฟันอยู่ ก็รู้สึกว่าเหมือนมีคนมาพิงหลังอยู่ เราก็สบถในใจ "อะไรวะ" แล้วขยับส่ายตัวซ้ายขวา บิดตัวซ้ายทีขวาที แล้วมันก็หายไป

เสร็จจากแปรงฟันก็สระผม ขณะที่กำลังขยี้ศีรษะ ก็มีเสียงเข้ามาในห้วงคิดว่า "เชือกที่ผูกไว้เมื่อวานไปแก้เสียนะ มันเป็นเชือกตราสัง" เราก็นึกโต้แย้งในใจ "ไม่จริงมั้ง" ก็มีเสียงโต้ตอบในห้วงคิดว่า "ไม่เชื่อก็ลองดูสิ" แล้วในห้วงคิดก็ไม่มีอะไรอีก และเราก็ไม่จำด้วย

พอใส่ชุดนอนเรียบร้อยแล้วก็เอนตัวลงนอน ยังไม่ปิดไฟ เพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่ทำไว้เมื่อคืนวาน ก็เลยจำขึ้นมาได้ แต่เราก็ยังไม่ได้ทำการแก้โดยทันที ลังเล สักพักเราก็คิดได้ว่า "ลองดูก็ได้วะ ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำใหม่ก็ได้"

เราก็ไปเอาที่ทำไว้นั้นมาจัดการแก้เชือกฟางที่ผูกไว้ออกทีละปุ่ม พอแก้ปมสุดท้ายเสร็จ ก็มีลมพัดวูบออกไปทางหลังห้อง เรารู้สึกเลยว่ามันโล่งโปร่ง สบาย เหมือนกับพลังงานลดไปครึ่ง

ตอนเรากลับมาเราไม่รู้สึกอึดอัดอาจเป็นเพราะว่า เหนื่อยเมื่อยล้ารวมทั้งง่วงนอนมาก แต่เมื่อมีลมพัดวูบออกไปทางหลังห้อง (ซึ่งห้องพักที่นี่หลังห้องเป็นตาข่ายเหล็ก แบ่งเป็นโซนซักล้าง และกั้นห้องน้ำ) กอปรกับเราเพิ่งอาบน้ำเสร็จมันก็มีความสดชื่นอยู่ระดับหนึ่ง เราถึงรู้สึกสบาย

ปิดไฟเข้านอนขณะที่ยังไม่หลับ ก็นึกขึ้นมาได้ว่า เชือกตราสัง มัดยังไง ก็พอดีที่ห้องมีพจนานุกรมไทยฉบับสมบูรณ์ มีศัพท์ทุกคำ แม้ว่าศัพท์คำนั้นจะเลิกใช้ไปแล้วก็ตาม ก็เลยเปิดดู ก็มีจริง ๆ ด้วย แต่ในนั้นไม่ได้อธิบายรายละเอียด บอกแค่ว่าผูก 3 ปม แค่นั้น

คืนนั้นก็หลับสบาย หลังจากวันนั้นก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอีก นับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งดังที่เล่า

ผ่านไป 15-16 ปี ก็ได้รับการบอกเล่าเรื่องการมัดเชือกตราสัง แต่เราก็ยังไม่เห็นภาพชัดเจนนัก ต่อมาอีกนานเท่าไหร่เก็ไม่ได้จำ ก็ได้เห็นการสาธิตการมัดเชือกตราสังทางรายการทีวี แบบว่าเปิดทีวีปุ๊บก็เจอเลย กำลังเกริ่นนำอยู่ เราจึงได้เห็นตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วเราก็ลืมหมด จนกระทั่งเมื่อเขียนนี้ เราได้เสิร์ชดูจึงได้รู้รายละเอียดขั้นตอน

[1] เหตุที่ภาพซอยเข้าบ้านแม่แฟนติดตาเรา ขณะที่ยังนอนไม่หลับ นั่นเป็นเพราะว่า ก่อนหน้านั้น แฟนเราได้เล่าให้ฟังว่า ที่ซอยเข้าบ้านแม่เขามีคนถูกฆ่าที่นั่น 1 ศพ และเอาศพมาทิ้งอีก 2 ศพ ขณะที่เราเดินผ่านซอยนั้นตอนที่เอาของไปฝาก ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เราจึงนึกถึงเรื่องที่แฟนเล่าขึ้นมา

ปุจฉา: วิญญาณที่ถูกกักไว้ในห้องเราเป็นวิญญาณจากไหน?

ถ้าวิญญาณที่ถูกฆ่าที่ซอยบ้านแม่แฟนตามเรามา เพราะเราไปนึกถึง มันก็ขัดแย้งกับเรื่องที่เขียนไปเมื่อก่อนหน้านี้ [https://www.bayedge.net/2026/10/spirits-are-science-use-science-to-fight-ghosts.html]

ถ้าเป็นวิญญาณคนตายแถวนั้น ทำไมเราถึงไม่ได้สัมผัสอะไรเลยจนกระทั่งวันที่เกิดเหตุการณ์

คงไม่มีคำตอบสำหรับเรื่องนี้

พอแม่เราเสีย เราถึงได้เห็นประเพณีทางภาคเหนือ เขาก็มัดเชือก 3 ปมเหมือนกัน แต่วิธีการมัดต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เรามีประสบการณ์ การมัดเชือกตราสัง ถึง 3 แบบ

แต่แบบที่เรามัด เราไม่ได้มัดที่ศพ เรามัดตลับใส่นามบัตรที่มีลูกกุญแจใส่ไว้ข้างใน แล้วทำไม มันถึงกักวิญญาณไว้ในห้องได้?

บทส่งท้าย

มาถึงตอนนี้เราก็คิดได้ว่า ทำไมวันนั้นเราคิดมากจนทำอะไรที่มันยุ่งยากขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริง เหตุการณ์ทำลูกกุญแจหาย เมื่อเกิดขึ้นแล้วครั้งหนึ่งก็ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ถึงจะเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่เราคิดไปได้

แค่เอาเชือกฟางร้อยรูลูกกุญแจแล้วเอาไปแขวน มันก็เพียงพอแล้วที่จะแก้ปัญหาหากมันเกิดขึ้น


Image Credit: เจ้าของรูปภาพ