เพราะปลงใจ... ทำให้ไม่เป็นอะไรเลย

เมษายน 1992 - พฤษภาคม 1993 เราทำงานในบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่ง ย่าน ลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ในตำแหน่งเจ้าหน้าที่บริหารโครงการอาวุโส มีหน้าที่ดูแลบริหารหมู่บ้าน เช่น ตรวจตรายามรักษาความปลอดภัย ไปจนถึง ช่วยงานฝ่ายขาย ตรวจเช็คสภาพบ้านก่อนทำการโอนกรรมสิทธิ์ให้ลูกค้าผู้ซื้อ ตรวจเอกสารที่ใช้ในการโอนกรรมสิทธิ์ ฯลฯ

วันหนึ่งในช่วงบ่าย เราขับมอเตอร์ไซค์วนรอบหมู่บ้านไปตามถนนภายในหมู่บ้าน เพื่อตรวจตราดู รปภ.ที่จ้างมาว่าหลับในระหว่างปฏิบัติหน้าที่หรือไม่ เมื่อขับผ่านตรงจุดที่มีหมาร่วม 20-30 ตัว เหตุเพราะคนงานก่อสร้างเอามาเลี้ยงไว้ขณะที่กำลังก่อสร้าง พอย้ายไปยังไซต์งานใหม่ก็ทิ้งไว้ไม่ได้เอาไปด้วย หมามันก็วิ่งตามเพราะเราไม่ได้ขับเร็วมากนักเนื่องจากตรวจงาน เราเลยเอาขาแหย่ ๆ มัน ทีนี้มันทำท่าเอาจริง เราก็เลยบิดมอเตอร์ไซค์หนี

เลี้ยวโค้งแรก จากนั้นตาเห็นโค้งที่ 2 เราก็หักเลี้ยว แต่พอรถตรงเห็นเสาไฟฟ้าเต็มหน้าเลย

วินาทีนั้นเราปลงใจยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น เราหลับตา แล้วปล่อยมือจากแฮนด์รถมอเตอร์ไซค์ แล้วทุกอย่างก็หายไปจากความรู้สึก

มารู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตนเองนอนอยู่ ยังไม่กล้าลืมตา กลัวจะเห็นเลือดจากบาดแผลของตัวเอง ก็เลยทดลองขยับมือดูก่อน เมื่อไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร ก็ขยับทั้งแขน จากนั้นก็ไปขา แล้วก็ลองบิดดูทั้งตัว เมื่อไม่มีอาการเจ็บปวดใด ๆ จึงได้ลืมตาขึ้น

ก็พบว่า ตนเองนอนอยู่บนสนามหญ้า เยื้องขวามาทางด้านหลังจุดที่รถมอเตอร์ไซค์ที่พาดพิงเสาไฟฟ้าอยู่

บริเวณนี้ เป็นที่ดินที่สร้างบ้านตัวอย่างซึ่งได้ทำการขายไปหมดแล้ว อยู่ระหว่างการดำเนินการรื้อถอนเพื่อสร้างทาวน์เฮ้าส์ขาย เสาไฟฟ้าเป็นเสาชั่วคราว จึงอยู่ลึกจากขอบกั้นถนนเข้ามาในสนามหญ้าราว ๆ 3 เมตร

หลังจากลุกขึ้นยืน เราก็ไม่มีอาการเจ็บปวดส่วนใดของร่างกาย ไม่มีรอยห้อเลือด ฟกช้ำ เราก็เลยเดินไปดูรถมอเตอร์ไซค์ที่พาดเสาไฟฟ้าอยู่ ก็พบว่า มีเสาไม้แบบที่เห็นในไซต์ก่อสร้าง เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 4 นิ้ว พิงเสาไฟฟ้า และรถมอเตอร์ไซค์พาดเกยเสาต้นนี้อยู่

เสาต้นนี้ถูกใช้ตะปู 5 นิ้วตอกกับหลักที่ตอกลึกลงไปในดินอีกทีหนึ่ง เมื่อรถมอเตอร์ไซค์พุ่งชน ทำให้เสาหลุดจากตอที่ตอกเข้าไปพิงเสาไฟฟ้าไว้ จึงไม่ได้ชนเสาไฟฟ้าตรง ๆ

แต่การชนก็แรงพอที่ทำให้ล้อหน้าของมอเตอร์ไซค์ยุบเบี้ยว และคาร์บูเรเตอร์แตก น้ำมันไหลหยด ขี่ไม่ได้ต้องจูงกลับยังสำนักงานขายที่อยู่ติดถนนใหญ่

หลังจากที่เราเห็นเสาต้นนี้ เราก็มองเห็นอยู่แล้วว่าบริเวณนี้มีเสาไม้ตอกปักไว้โดยรอบเพื่อที่จะทำการล้อมรั้วสังกะสี ก่อนที่จะทำการรื้อถอนบ้านตัวอย่าง เราจึงเดินสำรวจโดยรอบ ก็พบว่า เสาไม้ถูกตอกลงไปในดินทุกต้น มีเพียงต้นนี้ต้นเดียวที่สั้นผิดปกติจึงต้องใช้ตะปู 5 นิ้วตอกติดกับหลักที่ตอกลงไปในดินอีกที

ถ้าเสาต้นนี้ตอกลงไปในดิน การพุ่งชนก็จะรุนแรงมากแทบจะไม่แตกต่างจากชนเสาไฟฟ้า ที่เป็นเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก

แต่ตามหลักแล้ว คนขี่มอเตอร์ไซค์เมื่อไปชนสิ่งกีดขวาง ไม่ว่าสิ่งกีดขวางนั้นจะอยู่กับที่หรือสามารถเคลื่อนที่ไปตาแรงชน ตัวคนขับก็จะเหินไปข้างหน้าแล้วตกบริเวณด้านหน้ารถ เราเคยเห็น คนขับมอเตอร์ไซค์มาจากทางประตูน้ำลอดทางด่วนขึ้นเนินตรงทางรถไฟที่มักกะสัน ทำให้มองไม่เห็นรถมอเตอร์ไซค์ที่ล้มอยู่กลางถนน เลยพุ่งชนมอเตอร์ไซค์ที่ล้มอยู่ รถคันที่ชนกับถูกชนก็ไถลไปข้างหน้าเล็กน้อย ตัวคนขับเหินไปข้างหน้าสูงเกือบ 2 เมตรแล้วร่วงตกลงมา พอกระทบพื้นก็อ่อนปวกเปียกลงไป เรานึกในใจ "ตายหรือเปล่าวะนั่น" แต่สักพักเขาก็ขยับตัวได้ เราก็โล่งใจ

แล้วทำไม ตัวเรามาอยู่ทางหลังรถเยื้องมาทางขวา

ไม่พบรอยพกช้ำดำเขียวหรือห้อเลือด อีกทั้งเราก็ไม่ได้รู้สึกเคล็ดขัดยอกแต่ประการใดด้วย ยังกับถูกอุ้มลงมาวางบนสนามหญ้า

คนขับรถประจำโครงการหมู่บ้านและเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลรถที่ใช้ภายในโครงการทั้งหมดด้วย ก็ยังพูดเลยว่า "รถพังขนาดนั้นต้องส่งซ่อม มันเป็นไปได้อย่างไร ที่คุณไม่มีแม้แต่รอยฟกช้ำ" หลังจากที่เขามาสำรวจดูตัวเรา

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นแล้ว วันหนึ่งเราก็นึกได้ถึง เหตุการณ์... หากวันนั้นเราไม่ยกเลิกคำสั่ง ให้ยาเบื่อหมา
ก็จะไม่มีหมาเหลืออยู่ให้มาวิ่งตามและไล่งับเรา จนเกิดเหตุการณ์ขับรถมอเตอร์ไซค์ชนเสาไฟฟ้า หรือว่ายังคงเกิดเหตุการณ์ฯแล้วทำให้เราบาดเจ็บสาหัสหรือตาย

มันก็ยังมีจุดพลิกผันสำหรับเหตุการณ์นี้อยู่ นั่นคือ ตาเราไม่ได้เห็นทางโค้งจริง ๆ หรือเห็นแต่รถยังวิ่งไปไม่ถึง แต่ความรู้สึกของเราคือถึงแล้วก็เลยหักเลี้ยว

เพราะถ้าเราไปเลี้ยวรถตรงทางโค้งจริง ๆ แล้วมีรถวิ่งมา นึกสภาพ...


Image Credit: เจ้าของรูปภาพ