กว่าจะระลึกได้ว่า เคยสาบาน...

ก็ผ่านกาลเวลาถึง 18 ปี

คงจะมีน้อยคนที่จดจำได้ตลอดว่า ตนเองสาบานไว้ว่าอย่างไร ดังนั้นก็จงอย่าแปลกใจที่นักการเมืองหรือข้าราชการที่สาบานขณะเข้าดำรงตำแหน่งจะผิดคำสาบานกันเกือบถ้วนหน้า แม้ว่าจะมีเพียงส่วนน้อยที่ต้องรับผลของการผิดคำสาบานจนต้องถูกยึดทรัพย์รวมถึงติดคุกติดตาราง...

ขณะที่เรายังคงทำงานอยู่กับบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งเป็นบริษัทเดียวกันกับที่เราเคยเล่า "เพราะปลงใจ... ทำให้ไม่เป็นอะไรเลย"

ช่วงปีใหม่ของปี 1993 บริษัทได้พาพนักงานทั้งบริษัทในเครือไปเที่ยวที่จังหวัดกาญจนบุรี 2 วัน 1 คืน

ครั้นพอมาถึงปราสาทเมืองสิงห์ น้องพนักงานที่อยู่ฝ่าย HR ซึ่งรับหน้าที่เป็นตากล้องของการเที่ยวครั้งนี้ เห็นเราก็พูดว่า "พี่มาถ่ายรูปหน่อย" เราก็หันไปมองด้านหลัง เห็นปราสาทรู้สึกเข้าท่าดี คิดในใจว่าจะแอ๊คท่าเทพนั่งอาสน์ไว้เรียบร้อย ก็เลยตอบตกลง แล้วเราก็เดินไปยังตัวประสาทที่เป็นหินศิลาแลง ซึ่งโครงสร้างไม่ได้เรียบตรงขึ้นไป (ดังรูปประกอบ) มันจะมีเหลื่อมในแต่ระดับซึ่งไม่รู้ว่าเขาเรียกอะไร ซึ่งสามารถขึ้นไปนั่งหรือยืนได้

พอเราเดินไปถึงก็หันหลังชนตัวประสาทแล้วก็ใช้สองมือยันตรงส่วนที่ยื่นออกมาเพื่อสปริงตัวขึ้นไปนั่ง ซึ่งเราก็ทำแบบนี้มาบ่อยและไม่เคยพลาด

แต่วันนั้น มือที่ท้าวยันข้างหนึ่งเกิดลื่นหลุดลงมาทั้ง ๆ ที่ศิลาแลงไม่ได้เรียบ และก็แห้งสนิทเพราะฝนไม่ได้ตก เลยทำให้แขนท่อนล่างครูดกับหินศิลาแลงเป็นแผลถลอกลึก ยาวตั้งแต่กึ่งกลางท่อนแขน จนเกือบถึงศอก เลือดไหลหยด สาว ๆ ร้องว้ายกันใหญ่ ตกลงเลยไม่ได้ถ่ายรูป ต้องทำแผลแทน

เหตุการณ์วันนั้นมันทำให้เราคาใจ ด้วยความเชื่อมั่นในพละกำลังของตนเองเพราะยังหนุ่มแน่น เลยเพ่งไปที่เรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ (ตอนนี้ไม่พึ่งพาแต่ก็ไม่ลบหลู่) แล้วเราก็เคยได้อ่านเรื่องราวว่ามีคนไปลบหลู่ขึ้นไปเหยียบแล้วก็เต้นแรงเต้นกาทำให้ร่วงลงมา แต่นั่นสาเหตุเพราะว่าเมาสุรา

ยังคาใจอยู่และจำเหตุการณ์วันที่เราร่วงลงมาได้ไม่รู้ลืม

ต่อมาในปี 1999 ช่วงระหว่างปลายมีนาคมถึงต้นมิถุนายน เราไปที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯเพื่อไปหาดูหนังสือเกี่ยวกับไฟแนนซ์ บังเอิญเดินผ่านไปตรงมุมที่มีสแตนด์โชว์หนังสือที่สามารถเลื่อนหมุนเพื่อดูได้โดยรอบ ก็ไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า "สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในประเทศไทย" ด้วยความอยากรู้ว่า ปราสาทเมืองสิงห์เป็นหนึ่งในนั้นหรือไม่? เพราะเป็นสิ่งที่คาใจเรามาตลอด เราก็เลยหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดดู แล้วก็มีจริง ๆ ด้วย แต่หนังสือเล่มนั้นก็ไม่ได้เล่ารายละเอียดว่ามีใครไปลบหลู่แล้วได้รับผลอะไรเลย

ก็เป็นอันว่าหายคาใจ แล้วเราก็เปิดต่อไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ได้อ่านรายละเอียดอะไร จนกระทั่งถึง พระธาตุช่อแฮ เท่านั้นแหละ แค่เห็นชื่อไม่ได้อ่านรายละเอียด

วินาทีนั้น เราระลึกขึ้นมาได้ทันที ร้องในใจ

"เฮ้ย! กูเคยสาบานไว้นี่หว่า"

เรื่องราวคือ พอเราสอบเอนทรานซ์ครั้งแรกในปี 1990 ไม่ติด เราจึงไปเรียนวิทยาลัยครูตามที่แม่บอก ก็ได้มีความสัมพันธ์รักใคร่กับสาวแพร่ที่เรียนเอกเดียวกัน ครั้นถึงปี 1991 หลังจากสอบเอนทรานซ์เสร็จ อยู่ในช่วงปิดเทอมของวิทยาลัยครูด้วย ก็ช่างบังเอิญเหลือเกินที่พี่สาวลูกพี่ลูกน้องซึ่งเป็นลูกของลุงคนโตได้แต่งงานกับคนบ้านเดียวกับแฟนพอดี ก็เลยเป็นโอกาสเราเลยไปขออยู่กับพี่สาวช่วยเขาทำงาน ซึ่งจะหยุดงานวันอาทิตย์หนึ่งวัน แฟนก็เอามอเตอร์ไซค์มารับพาเราไปเที่ยว นั่นจึงทำให้เราได้ไปสาบานกับพระธาตุช่อแฮ จังหวัดแพร่ ซึ่งเราก็ทำของเราเองในใจ แฟนสาวที่ไปด้วยไม่รู้เรื่อง ไม่ได้ยินอะไรเลยทั้งนั้น (เราก็ยังงงว่าทำไมเราถึงบ้าอะไรขนาดนั้น เมื่อนึกในภายหลัง) จากนั้นก็ลืมไปเลย

ตอนที่เราสอบเอนทรานซ์ติดต้องเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ เราก็เกิดความคิดบ้า ๆ อีกเหมือนกัน ตอนสัมภาษณ์เข้าหอพักนิสิตฯ เราก็คิดว่า ถ้าไม่ได้หอพักก็จะกลับไปเรียนวิทยาลัยครูต่อ แต่ผลปรากฏว่าเราได้ ก็เลยได้เรียนจุฬาฯ

แล้วในช่วงวันหยุดยาว ตรงกับวันสำคัญทางศาสนาแต่ก็จำไม่ได้ว่าเป็นวันอะไร เราก็กลับไปหาแฟนที่วิทยาลัยครู เธออยู่หอพัก เราบอกกับเธอว่า ไม่ต้องกลับบ้านนะเราจะกลับไป เราก็ไม่ได้เข้าบ้านด้วยแต่ไปที่หอพักที่เคยอยู่สมัยที่เรียนครู ยืมห้องเพื่อนเพราะเพื่อนก็กลับบ้านกันหมด (ไม่ได้ยืมเปล่า ๆ นะมีของไปเซ่นด้วย)

กลับมาถึงกรุงเทพฯ เงินไม่มีเหลือเลยเพราะว่า ใช้เงินที่แม่ให้เป็นค่ากินค่าใช้จ่ายเอาไปเป็นค่าเดินทาง ฯลฯ ไปหาแฟน ก็มาคิดขึ้นได้และเกิดความรู้สึกผิด จึงตัดสินใจหักดิบ เพราะว่าคงไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีก หาแฟนใหม่ที่กรุงเทพฯที่เรียนด้วยกันดีกว่า จะได้ไม่ต้องประสบปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย (แต่ก็ไม่มีแฟนอีกเลยจนเรียนจบ)

ช่วงที่ระลึกได้ชีวิตก็อยู่ในช่วงที่ลำบากไม่มีงานทำ ต้องหยิบยืมหรือหาเงินใช้ไปวัน ๆ ก็เลยโทรไปหาเพื่อนเพื่อเล่าให้ฟัง เป็นทำนองว่า ที่ชีวิตเป็นอยู่อย่างนี้ก็เพราะเหตุนี้แหละ ประมาณนั้น ไม่ได้มีความคิดอะไรมากไปกว่านั้น เพื่อนที่แสนดีคนนั้นซึ่งก็เป็นคนธรรมะธรรมโมด้วย ก็บอกว่า "มึงรีบมาหากูเลย เดี๋ยวกูให้เงินค่ารถเดินทางไปขอขมา"

พอเราไปถึงเพื่อนก็ให้เงินตามที่พูดแล้วก็แนะนำวิธีการ พาไปเลี้ยงข้าว กินข้าวเสร็จขณะที่เดินผ่านแผงขายสลากกินแบ่งรัฐบาล เพื่อนก็บอกให้เราซื้อไว้ใบหนึ่ง แล้วก็ฉีกแบ่งกันคนละซีก (สมัยนั้นเป็นแบบใบเดียวฉีกแบ่งขายได้)

แล้วเราก็เดินทางไปยังจังหวัดแพร่ ไปถึงเช้ามืด พอมองเห็นก็นั่งรถสองแถวไปที่พระธาตุช่อแฮ ซื้อดอกไม้ธูปเทียน ทำตามวิธีที่เพื่อนแนะนำ ก็มีความมหัศจรรย์ใจอยู่ ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 6 โมงเช้า ตะวันยังไม่ขึ้น

เรานั่งพนมมือ หลับตา ขณะที่กล่าวอธิษฐานขอขมาในใจเสร็จ ก็มองเห็นสว่างวาบ คล้ายกับว่าเกิดเปลวไฟขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า เพราะเวลาเราหลับตาทุกคนก็จะเห็นว่ามันจะออกสีเทาหรือดำมืดถ้าแสงไม่แรงพอหรือไม่มีเลย ในขณะที่หากเราหลับตาแล้วหันไปมองตะวันจะมองเห็นเป็นสีแดง

บังเอิญวันที่ไปขอขมาฯ ก็เป็นวันออกสลากกินแบ่งฯพอดี และผลก็ปรากฏว่า เราถูกรางวัลเลขท้าย 2 ตัว

การขอขมาสัมฤทธิ์ผลใช่หรือไม่?

เพื่อนที่แสนดีของเราให้เงินเรา 1,000 บาท ก็เท่ากับว่าได้คืนมาเกือบครบถ้าไม่โดนหักเปอร์เซ็นต์จากการรับรางวัลตามแผง ส่วนเราก็เท่ากับได้ 2 ต่อ

กลับมากรุงเทพฯเราก็ได้เล่าให้ผู้อาวุโสที่เคยทำงานร่วมกัน (ซึ่งเราเรียกเขาว่าอาจารย์ เพราะว่า เขามีความรู้เรื่องโหราศาสตร์มาก พ่อของเขาเป็นระดับโหราจารย์) ฟัง

อาจารย์ก็ร้อง "เฮ้ย! ผมก็เคยสาบานไว้ที่นั่นเหมือนกัน"

แล้วอาจารย์ก็เดินทางไปที่แพร่...ได้เจอหรือว่าโทรคุยเราก็จำไม่ได้แล้ว แฟนเก่าของอาจารย์ที่สาบานด้วยกัน ส่วนเราไม่ได้ติดต่อแฟนเก่าเพราะเขาไม่ได้รับรู้ (ถึงตอนนี้ ถ้ามีโอกาสและเป็นไปได้เราก็อยากจะขอโทษเขาเหมือนกัน)

หลังจากนั้น ถ้าเราอยู่กับอาจารย์แล้วพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรเป็นต้องหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง มันช่างบังเอิญอะไรขนาดนั้น อาจารย์เป็นคนจังหวัดนนทบุรีไปเรียนมหาลัยเชียงใหม่ได้แฟนเป็นคนแพร่ ส่วนเราคนจังหวัดลำปาง ก่อนที่จะเข้ามาเรียนกรุงเทพฯ ไปเรียนวิทยาลัยครูที่จังหวัดบ้านเกิด ได้แฟนสาวแพร่ที่มาเรียนที่เดียวกัน 2 คนต่างถิ่นอายุห่างกันอย่างน้อย 9 ปี ไปมีแฟนเป็นคนจังหวัดเดียวกัน แล้วก็ไปสาบานไว้ที่พระธาตุช่อแฮเหมือนกัน


Image Credit: https://th.wikipedia.org/