หงายฝ่ามือให้คุณยายดู ประโยคแรกที่ทัก ถึงกับ...

ร้อง "เฮ้ย!.."

หมอดูคู่กับหมอเดา นั้นเป็นเรื่องจริง หมอดูที่จะทำนายได้แม่นยำ ไม่ใช่ใครก็เป็นกันได้ง่าย ๆ....

วันหนึ่งอดีตเพื่อนร่วมงานได้พูดกับเราหลังจากที่เจอกัน ว่า "คุณยังไม่ดีขึ้น เดี๋ยวผมจะพาไปหา คุณยายรถเข็น แกดูลายมือได้แม่นมาก แกเคยดูให้ผมว่า ผมจะได้กลับไปทำสวนยาง ตอนนั้นผมก็ไม่ได้มีความคิดเรื่องนี้เลย แล้วหลังจากนั้นผมก็ได้กลับไปทำจริง ๆ เพราะว่าแม่ซื้อที่ไว้ให้"

เพื่อนร่วมงานคนนี้อายุมากกว่าเรา 8 ปี แต่ที่คุยสนิทก็เพราะว่าต่างมีความสนใจในเรื่องศาสตร์แห่งการพยากรณ์เหมือนกัน จึงคุยกันรู้เรื่อง แต่เพื่อนฯคนนี้เขาเป็นศิษย์มีครู คือผ่านการครอบครู เขาได้ไปนั่งดูตามงานมหกรรมหมอดูอะไรประมาณนี้อยู่บ่อยครั้งเพราะอาจารย์จัดที่นั่งไว้ให้

ส่วนเรา เหตุที่ทำให้ศึกษาอย่างเป็นจริงเป็นจัง ก็คือ หมอดูที่ไหนก็ทายเราไม่แม่น จึงต้องศึกษาเพื่อจะได้ดูด้วยตนเอง แต่เนื่องจากเราไม่ชอบพิธีกรรม เราจึงไม่ไปเรียนกับครู ซื้อตำรามาอ่าน แต่เราก็ยกย่องผู้เขียนเป็นครู น่าจะ 3-4 ครูด้วยกัน

และก็ได้ข้อสรุปจากตำราโหราศาสตร์ไทยของ อาจารย์สิงห์โต สุริยาอารักษ์ว่า เหตุที่ใครก็ดูเราไม่แม่นก็เพราะว่าเราเกิดในวันเดือนปีที่ทำให้ทายไม่แม่น (ถ้าสนใจเรื่องนี้ก็ลองไปค้นหาจากหนังสือตำราโหราศาสตร์ไทยของอาจารย์ฯ ซึ่งมีอยู่ด้วยกันหลายเล่ม เราจำไม่ได้หรอกว่าอยู่เล่มไหนเพราะตำราก็อันตรธานหายไปหมดแล้ว)

พอไปถึงบ้านของคุณยายรถเข็นตามที่เพื่อนบอก หลังจากแนะนำอะไรกันเสร็จ คุณยายก็บอกให้เรายื่นมือให้ดู เราก็หงายฝ่ามือทั้งสองข้างยื่นให้คุณยายดู ไม่นานเลยคุณได้ก็ทักออกมา

"บนเจ้าไว้นี่ เจ็บหลังใช่ไหม เจ้าขี่หลังอยู่" เราถึงกับร้อง "เฮ้ย!" ในใจ ความทรงจำเกิดขึ้นโดยพลัน

ก่อนหน้านั้นราว 6 ปี (ประมาณกลางปี 2003) เราเกิดภาวะช็อกและไร้ที่พึ่ง เราจึงไปบนกับศาลพระพรหมที่อยู่ใกล้ ๆ กับคอนโดที่พัก จากนั้นก็ลืมไปเลย

แล้วก็มีอีกเรื่องที่เราเล่าให้คุณยายฟัง พอเราเล่าถึง... คุณยายก็พูดออกมาว่า "ฝ่ามือมันดูดกันใช่ไหม?" เราถึงร้อง "อื้อ!" นึกในใจ คุณยายแน่จริง รู้จริง

แล้วเราก็ไปแก้บนซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรมาก แค่นำพวงมาลัยดอกดาวเรืองไปถวายแค่นั้น ครั้งแรกที่ไปปรากฏว่ากระถางธูปแข็งมากปักธูปได้ไม่ลึกพอที่จะคงอยู่ ทำให้ธูปหล่นลงมาเราก็กระโดดหลบ แต่กลายเป็นว่าธูปกระเด็นมาอยู่ใต้เท้าแล้วเราก็ไปเหยียบโดนธูปตรงแดง ๆ ร้อน ๆ ทำให้เต้นเหยง ๆ

กลับมาที่พักแล้วก็คิดได้ว่า วันนี้แก้บนไม่น่าจะสำเร็จเพราะมีปัญหา อาทิตย์หน้าไปใหม่ก็แล้วกัน

อีก 1 สัปดาห์ต่อมา เราก็เตรียมมีดพับเล็ก ๆ ไปด้วยเพื่อใช้คว้านกระถางธูปจะได้เอาธูปปักลงไปได้ วันนั้นก่อนที่จะเดินทางก็เกิดมีฝนตกลงมาก่อน ไม่ต้องใช้มีดคว้านก็ปักธูปได้อย่างสบาย ๆ

หลังจากที่จุดธูปก็นั่งบนส้นเท้า พนมมือ สำรวมจิตอธิษฐาน...ในใจ พอเสร็จก็มีแสงแดงวาบ จากบนลงล่างเมื่อมองผ่านเปลือกตา

เวลาเราหลับตา ตาเราก็ยังคงมองเห็นถ้าสมองเราไม่หลับไปด้วย เราจึงมองเห็นหนังตาที่มาปิดกั้นเป็นสีต่าง ๆ แล้วแต่ว่าจะมืดหรือมีแสงสว่าง

เราจึงลืมตาซึ่งขณะนั้นใกล้ 18:00 น. แล้ว หลังฝนตกไม่มีแสงแดดที่จะมาทำให้เห็นหนังตาเป็นสีแดง ไหนจะมีอาคารพาณิชย์ที่อยู่ใกล้ ๆ บังอีกด้วยในช่วงเย็น

หลังจากที่บนเราก็ได้มาจริง ๆ แต่มันก็มีเหตุการณ์ทับซ้อน

นับจากที่บนกับศาลพระพรหมแถวที่พักแล้ว ต่อมาอีกนานเท่าไหร่ก็จำไม่ได้ เราได้ไปยังโครงการการ์เด้นโฮม ถนนพหลโยธิน จากอนุสาวรีย์ชัยฯ อยู่ขวามือก่อนถึงแยกลำลูกกา ก็พอดีเดินไปแล้วเห็นมีสำนักงานของพรรคการเมืองขนาดเล็ก ในนั้นมีคนอยู่ 2 คน จึงเดินเข้าไปถามเผื่อพรรคการเมืองจะมีงานอะไรให้ทำบ้าง ก็ได้รับคำตอบว่า ผม 2 คนเป็นอาจารย์มาจากภาคอีสาน ยังต้องใช้เงินตัวเองเลย นี่มาด้วยอุดมการณ์แท้ ๆ

หลังจากนั้น 1 ใน 2 ก็พูดว่า "มะ จะดูดวงให้..." เราก็จำไม่ได้ว่าดูลายมือหรือดูวันเดือนปีเกิดเพราะนานมาก อาจารย์ท่านนั้นก็ไม่ได้ออกคำทำนายอะไร แต่บอกให้เรากำหมัดด้วยมือขวาเอาไปวางไว้ที่ตาแล้วก็ลากลงมาตรง ๆ เจอไฝหรือขี้แมลงวันตรงไหนให้ไปเอาออก ให้หมอโรงพยาบาลนี่แหละ จากนั้นท่านก็นับนิ้วดูแล้วก็บอกว่า วันนี้วันสุดท้ายพอดีเลย ก่อน 20:00 น ให้ไปบูชาเทียนหรือถวายสังฆทานก็จำไม่ได้แล้ว แต่จำที่อาจารย์กำชับ "มีเท่าไหร่ที่พอเจียดได้ก็ใส่เท่านั้น อย่าคิดว่าใส่มากแล้วจะได้มาก" อาจารย์พูดแบบนี้ เราก็ไปทำในวันนั้นเลย เสร็จก่อน 20:00 น พอดี

วันต่อมาเราก็ไปโรงพยาบาลให้หมอจัดการเอาไฝออกเพราะตอนนั้นยังมีบัตรประกันสังคมอยู่

หลังจากนั้นก็มีงานเข้ามาแม้จะไม่ยั่งยืน แต่มันก็ทำให้เราได้เงิน และต่อชีวิตมาได้

เราก็ไม่มีคำตอบว่า ที่ได้มานั้นเกิดจาก พระพรหม หรือ ผลจากการไปทำตามที่อาจารย์บอก หรือทั้งสองผสานกัน

บทส่งท้าย:

หลังจากนั้น ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่ นับจากเอาไฝตรงนั้นออก เราก็พบว่า ตรงตำแหน่งที่เอาไฝออกซึ่งเดิมเป็นไฝสีน้ำตาลดำ เกิดมีไฟสีแดงขึ้นมาแทนแล้วก็อยู่มาจนทุกวันนี้

หรือนี่จะเป็นลางบอกว่า คนเราแก้ครรลองชีวิตตัวเองไม่ได้ เกิดมาเพื่อจะเป็นอะไรก็จะเป็นแบบนั้น แต่จะเป็นเหมือนกันหมดทุกคนหรือไม่ อันนี้ เราไม่รู้


Image Credit: https://www.thairath.co.th/