เบื้องบนหรือบังเอิญ เมื่อ...

เหตุการณ์เกิดในวันคริสต์มาส

เข้าสู่วันที่ 25 ธันวาคม 2007 เราตื่นเพราะได้ยินเสียงพ่อเรียก เราหันควับไปยังที่มาของเสียง ก็พบว่าเป๋นโทรศัพท์มือถือที่เสียบชาร์จไว้ เรารู้สึกแปลกใจที่ไฟสัญญาณดับ ซึ่งปกติเมื่อเสียบสายชาร์จสัญญาณไฟสีแดงจะขึ้นมา และจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวเมื่อชาร์จแบตเต็ม แล้วเราก็นอนหลับต่อ

ตื่นขึ้นมาราว ๆ 12.30 น พอเปิดโทรศัพท์ ก็มีโทรเข้ามาทันที หลังจากรับสาย ก็รู้ว่าเป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องลูกของป้าโทรมาบอกว่า แม่ป่วยหนักอาการไม่ดีขึ้นเลย ให้รีบมาเดี๋ยวจะไม่ทันดูใจ เราได้ยินก็ไม่ได้รู้สึกตื่นตกใจเท่าไหร่ เหมือนกับจะรู้ว่าไม่มีอะไร หลังจากวางสายก็มีแจ้งเตือน Miss Call เข้ามาเต็มเลย แล้ววันนั้นทั้งวันญาติ ๆ ผลัดกันโทรมา เราก็บอกว่า ได้ตั๋วเดินทางคืนวันพรุ่งนี้ไปถึงเช้าวันที่ 27

ก่อนออกเดินทางเราเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ขณะที่กำลังพับเสื้อเชิร์ตแขนยาวสีขาว ก็เกิดคิดขึ้นได้ว่า เอาเสื้อผ้าไปแบบนี้เหมือนกับเตรียมตัวไปงานศพแม่ เราไปแม่ต้องไม่ตาย แล้วเราก็เอาเสื้อฯแขวนไว้ตามเดิม เอาแต่กางเกงสีดำไปเท่านั้น คิดว่าหากเกิดตายจริงก็ค่อยซื้อเสื้อที่จังหวัดบ้านเกิดก็ได้ หลังจากขึ้นรถ เราก็จำไม่ได้ว่าได้หลับหรือไม่ ก่อนที่ผู้โดยสารจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมากินมื้อดึกประมาณตี 1 ครึ่ง เพื่อผลัดเปลี่ยนพนักงานขับรถ หลังจากนั้นเราก็นอนไม่หลับเลยจนถึงเวลาตี 4

เราบังเกิดความกลัว ไม่อยากให้แม่ตาย ณ เวลานั้นเราคิด... เราไม่เคยได้อะไรจากการขอในพุทธศาสนา ลองเปลี่ยนไปขอกับพระเจ้าของศาสนาคริสต์ดูดีกว่า แต่เราก็คิดได้ว่า มันอาจจะเป็นการบังเอิญก็ได้ แม่ไม่ได้หายเพราะพระเจ้า เราจึงขอ 2 ข้อ หลังจากที่คิดได้ก็สำรวมจิตอธิษฐานสื่อสารกับพระเจ้า (แต่ไม่รู้ว่าท่านจะรับรู้หรือเปล่า) ข้อหนึ่ง ขอให้แม่หาย ข้อสอง ขอให้ได้ในสิ่งที่เราอยากได้ แค่นี้ โดยไม่กล่าวในใจต่อว่าอยากได้อะไร เพราะเราคิดว่า พระเจ้าต้องรู้ได้โดยที่เราไม่ต้องบอก สิ่งที่เราทำมาและยังทำอยู่จนถึงเวลานั้น ระดับพระเจ้าสามารถมองย้อนไปได้ หากได้ทั้ง 2 ข้อเราจะไปนับถือศาสนาคริสต์...

ไปถึงลำปางก็ตรงไปโรงพยาบาล พอเถึงเวลาขึ้นเยี่ยมได้ ตอนนั้นเราไม่ได้เจอญาติคนไหนเลยรวมทั้งพ่อ ก็ไปสอบถามดู เมื่อรู้แล้วว่าชั้นไหนเตียงไหนแล้วก็ขึ้นไป พอเข้าไปในห้องฯเราเห็นเตียงที่แม่นอนอยู่ เห็นแม่นอนหันหลังเราก็เดินอ้อมไปข้างหน้า พอเห็นหน้าแม่ที่นอนหลับตาอยู่ เราก็รู้ว่า แม่ปลอดภัยแล้ว

นับจากวินาทีนั้น ก็คือ เราได้ออกจากพุทธศาสนาโดยสมบูรณ์

แต่เรายังไม่ได้นับถือคริสต์ เนื่องจากว่าอีกข้อเรายังไม่ได้

จากนั้นมาได้ 2 ปี 4 เดือน 3 วันครึ่ง แม่เราก็เสีย

ก่อนที่แม่เราจะเสีย เราก็ได้รับรู้ว่า เรามีเบื้องบนเมื่อเราได้รับรู้ก็เป็นอันว่า อีกข้อเราไม่ได้แล้วอย่างแน่นอน

การที่แม่เราหาย มันเป็นไปได้ถึง 3 นัยด้วยกัน หนึ่ง แม่หายเพราะพระเจ้า สอง แม่หายเพราะหมอ สาม แม่ยังไม่ถึงคราวสิ้นอายุขัย มันยากจริง ๆ ที่จะระบุได้แน่ชัด

ถ้าเราไม่ใช่อดีตเด็กสายวิทย์ เราก็คงไม่ได้ขอข้อที่ 2 เพื่อเป็นการตรวจสอบหรือเพื่อยืนยัน เราก็คงจะเชื่อสนิทว่าแม่หายเพราะพระเจ้าตามที่เราขอ และเราก็คงเป็นคนคริสต์ไปแล้วเรียบร้อย

ความคิดของเราขณะนั้นที่ขอ 2 ข้อ คือ

ได้ข้อแรก เป็นการก้าวออกจากพุทธศาสนา ข้อที่ 2 เป็นการก้าวเข้าสู่คริสต์ศาสนา

พระเจ้าอาจจะช่วยให้แม่เราหายจริง ๆ ก็ได้ แต่พระเจ้าไม่ให้ข้อ 2 เรา เพราะไม่อยากรับเราเข้าไปอยู่ในคริสต์ศาสนาก็อาจเป็นได้เหมือนกัน เราจึงไม่ได้นับถือศาสนาใดอีกเลย นับแต่นั้นมาจนถึงวันนี้ และจะจวบจนวันตาย

เรื่องการออกจากศาสนาเป็นเรื่องใหญ่ และเราก็ถูกญาติ ๆ พูดบ่อยครั้ง แต่เมื่อเรายกเรื่องนี้ขึ้นมาพวกเขาก็ไม่สามารถพูดต่อได้ เงียบสนิท!

พวกเขาพูดกันว่าทำไมไม่ขอกับทางศาสนาพุทธ เราก็ตอบว่า "ก็เคยขอแล้วไม่เคยได้ แล้วจะเสี่ยงทำไม? ผมไม่อยากให้แม่ตาย ก็ต้องลองขอกับศาสนาคริสต์ดู"

เราใช้สถิติกับเรื่องของความเชื่อ ขอ 10 ครั้งไม่เคยได้ ความน่าจะเป็นเท่ากับ 0 แต่ที่เราไม่เคยขอ ครั้งแรกสถิติมันอยู่ที่ 50:50

และแล้วในปี 2023 เราก็ระลึกได้ว่า ตนเองได้ตั้งจิตอธิษฐานออกจากพุทธศาสนาตั้งแต่ปี 1981

ที่ขออะไรแล้วไม่เคยได้ นั่นเป็นเพราะว่า ตนเองสาบานไว้ว่าจะไม่ขอพึ่ง แต่ดันไปขอ ใช่หรือไม่?

แต่ที่เราไปด้วยตนเอง แท้ ๆ ก็มีเพียงครั้งเดียว เชื่อตามที่เขาเล่า อยากประสบความสำเร็จ และ เป็นสถานที่ดังในจังหวัดบ้านเกิดของตัวเอง นอกนั้นเป็นคนอื่นพาไปเนื่องจากทำงานร่วมกัน