ถูกผีอำ ยิ่งสวดมนต์ก็ยิ่งหายใจไม่ได้

วันหนึ่งในช่วง ปี 2004-2005 มีคนเล่าให้เราฟัง ว่า "คุณเชื่อไหม? เวลาโดนผีอำ ยิ่งสวดมนต์ก็ยิ่งหายใจไม่ได้"

เราก็ตอบว่า "เชื่อครับ เพราะประสบกับตัวเองมาแล้ว"

ในช่วงที่ชีวิตตกอับสุด ๆ เราก็หันไปยึดธรรมะเป็นที่พึ่ง อ่านหนังสือธรรมะ สวดมนต์ สุดท้ายก็ต้องเลิก เมื่ออยู่ในสภาวะที่เรียกว่า "ถูกผีอำ" เราก็สวดมนต์ แต่ไร้ผลโดยสิ้นเชิง ยิ่งสวดมนต์ก็ยิ่งหายใจไม่ได้

ในบางช่วง เราแก้ปัญหาในห้วงคิดขณะนั้นก็คือ พยายามใช้เท้าถีบผนังห้องข้าง ๆ เพื่อขอให้ช่วย

ตอนนั้นอยู่หอพักชาย ขนาดห้องเล็ก มีโต๊ะ เก้าอี้ เตียงนอนเดี่ยว และตู้เสื้อผ้าครบ เหลือพื้นที่ข้างเตียงเท่ากับความกว้างของเตียงพอให้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าได้สะดวก กั้นผนังห้องด้วยไม้อัด ทำให้สามารถเคาะมีเสียงได้

ห้องข้างก็เป็นรุ่นน้องนักศึกษาซึ่งก็มีความสนิทคุ้นเคยกันค่อนข้างมาก ซึ่งห้องของเขาอยู่ฝั่งที่เตียงนอนชิดผนังพอดี ถ้านอนบนเตียงก็ถีบผนังห้องได้

เมื่อสวดมนต์หายใจไม่ได้ เรียกคนช่วยก็ร้องไม่ออก ในห้วงคิดเราก็เลยใช้เท้าถีบผนังห้องเพื่อส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ การที่พยายามใช้เท้าถีบผนังห้องนั่นแหละจึงทำให้ได้สติ

ก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง พอได้สติขึ้นมาก็หลับต่อ ตื่นมาอีกวันก็ลืมหมด จนถึงครั้งสุดท้ายที่ตื่นนอนแล้วเราไม่ลืม ก็เลยเกิดความคิดว่า เมื่อ สวดมนต์แล้วช่วยตัวเองไม่ได้ในสภาวะนั้นแล้วจะสวดไปทำไม เราก็เลยเลิกทำวัตรสวดมนต์ ตั้งแต่นั้น

จากนั้นเมื่อตกอยู่ในสภาวะผีอำ ในห้วงคิด เราหันไปใช้วิธีเดิมคือ เดินลมปราณ สู้กับมัน

ไม่ทราบเหมือนกันว่า จะมีคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์ที่ตกอยู่ในสภาวะที่เรียกว่า ผีอำ บ้างหรือไม่

สำหรับเราแล้ว ค่อนข้างบ่อย เป็นตั้งแต่เด็กเลย

สมัยเด็กจำความได้ว่า เมื่อตกอยู่ในสภาวะผีอำ ถูกเงาดำมาปล้ำ กอดรัด ทำให้ขยับตัวไม่ได้ ในห้วงคิด ในสภาวะที่เรียกกันว่า ครึ่งหลับครึ่งตื่น เราพยายามดิ้นให้หลุดแต่ก็ขยับตัวไม่ได้ เราก็พยายามร้องให้แม่ช่วยก็ร้องไม่ออก แล้วเราก็เห็นดาวดวงหนึ่งปรากฏขึ้นในความมืด เหมือนกับว่าเรานอนมองดูท้องฟ้าที่ไร้แสงดาว แล้วเราก็ได้สติ เป็นแบบนั้นมาโดยตลอด ตั้งแต่เด็กจนอายุ 21-22 (โตแล้วไม่เรียกให้แม่ช่วย ดิ้นอย่างเดียว) จนกระทั่ง

หลังจากที่เราได้ไปฝึก ไอคิโด ที่ศูนย์เยาวชนไทยญี่ปุ่น ดินแดง และ วิชาศิลปะการต่อสู้นี้ อาจารย์ได้สอนการฝึกใช้ คิ ซึ่งก็คือ ชี่ ในภาษาจีน โดยฝึกวิธีการหายใจ แบบภาษานิยายจีนกำลังภายใน เรียกว่าฝึกลมปราณ นั่นแหละ เมื่อตกอยู่ในสภาวะผีอำ เราก็เดินลมปราณสู้ จนได้สติทุกครั้ง

นอกจากถูกปล้ำ กอดรัดแล้ว เรายังมีประสบการณ์อีก 2 รูปแบบ

นอนข้างเรา หันหัวไปด้านเดียวกัน ต่างก็นอนตะแคง หันหน้าเข้าหากัน เราถูกจ้องที่ตาและเราก็ขยับตัวไม่ได้ ก็เดินลมปราณสู้จนได้สติ

และที่ประทับใจที่สุด ก็คือแบบ

เงาดำยืนเผชิญหน้ากันกับเรา และแขนทั้ง 2 ข้างของเงาดำแทรกเข้ามาในแขนทั้งสองข้างของเราเรื่อย ๆ จนเกือบถึงข้อศอก เราก็เดินลมปราณสู้ ใช้คิดันจนส่วนแขนของเงาดำค่อย ๆ ถอยร่นออกไป พอเงาดำหลุดพ้นจากปลายมือเรา เราก็พลิกข้อมือทั้งสองข้างคว้าจับข้อมือของเงาดำไว้ แล้วเกิดไฟลุกพรึ่บเผาเงาดำมอดไหม้หายไป

ทั้งสองรูปแบบประสบแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลย

แล้วก็มีอีกครั้งที่น่าจดจำไม่แพ้กัน แม้ว่าจะเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งก็คือ ถูกปล้ำ กอดรัด แต่คราวนั้น เราเดินลมปราณไม่ได้ แต่ในห้วงคิดเราเกิดจำได้ตอนที่เราทำงานที่ธนาคารกรุงศรี และคุยเรื่องผีอำกับรุ่นพี่ผู้หญิงซึ่งเป็นรองหัวหน้าฝ่ายการเงินของสาขา เราก็ถามว่า "เมื่อพี่ถูกผีอำพี่ทำไง?" รุ่นพี่คนนั้นก็ตอบว่า "พี่ลืมตา" ดังนั้น เราก็ลืมตา แล้วเราก็ได้สติ

พอได้สติเราก็พบว่า ผ้าห่มรัดคอเรา**** ทำให้เราหายใจไม่ได้ เมื่อหายใจไม่ได้ก็เดินลมปราณไม่ได้

**** เราอาจจะนอนทับปลายผ้าห่มด้านหนึ่งอยู่ พอหลับไปแล้วอากาศเย็นก็เลยตื่นแบบไม่ลืมตาแล้วดึงปลายอีกด้านของผ้าห่มมาคลุมตัว ที่นี้พอพลิกตัวจากนอนตะแคงไปนอนหงายทำให้ทับปลายผ้าห่ม น้ำหนักตัวก็ดึงผ้าห่มให้รัดคอ

น่าคิดเหมือนกันว่า ถ้าตอนโน้นเราไม่คุยเรื่องผีอำกับรุ่นพี่คนนั้น และถ้าคำตอบไม่ใช่ "พี่ลืมตา" แต่เป็นอย่างอื่น เราจะตายไหม? หรือว่าดิ้นจนผ้าห่มหลุด

คงไม่มีคำตอบที่ชัดเจน ถ้าคำตอบของรุ่นพี่คนนั้นเป็นอย่างอื่นเราก็อาจจะไม่ระลึกได้ในขณะนั้นก็อาจเป็นได้

แต่ในห้วงคิดในสภาวะแบบนั้น เรากลับจำได้ แล้วก็แก้ปัญหาได้ตรงจุดพอดี เพราะดิ้นไม่แน่ว่าจะทำให้ผ้าห่มที่รัดคอหลุด เพราะทั้งตัวทับอยู่ นอกจากจะพลิกตัวกลับไปในด้านตรงข้ามกับด้านที่ทำให้ผ้าห่มรัดคอ

ครึ่งหลับครึ่งตื่น จึงไม่ได้หมายความว่า หลับครึ่งตื่นครึ่ง แต่เป็นสภาวะที่อยู่กึ่งกลาง ไม่ใช่หลับ แล้วก็ไม่ใช่ตื่น

บทส่งท้าย:

การสวดมนต์เป็นการพึ่งภายนอก ไม่ใช่ "ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน"

การเดินลมปราณ เป็นการพึ่งตนเอง ตามพุทธพจน์ เพราะมันเกี่ยวข้องกับลมหายใจของเรา ที่เกิดขึ้นภายในร่างกายของเราเอง

ถ้าเป็น "อนัตตา" เราจะไม่สามารถควบคุมลมหายใจของเรา

โคตมดาบสกล่าว "อัตตา หิ อัตโน นาโถ" ไม่ใช่ "อนัตตา หิ อนัตโน นาโถ"

ตอนที่เราสืบค้นหารูปภาพเพื่อมาประกอบเรื่องที่เล่านี้ ก็ไปพบบทความทางการแพทย์เกี่ยวกับเรื่องผีอำ เมื่อได้อ่านคำแนะนำมันก็ถูกต้องตามหลักวิชา ตามความเป็นจริง ที่บอกให้ตั้งสติหายใจเข้าออกช้า ๆ แต่ถ้าเป็นเคสแบบผ้าห่มรัดคอเรา จะเป็นยังไง? เมื่อหายใจไม่ได้

 

Image Credit: เจ้าของรูปภาพ