ไม่กินยา เลยรอดตาย

ผ่านมา 23 ปีแล้ว จำไม่ได้จริง ๆ ว่า เดือนไหนของปี 2003...

เราต้องตื่นขึ้นมาหลังจากเข้านอนและหลับไปแล้วด้วยอาการปวดท้อง แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่กินยา จึงไม่มียาแก้ไข้แก้ปวดอะไรอยู่ในห้องเลย นอกจากพลาสเตอร์ไว้ปิดแผลเมื่อเกิดอุบัติเหตุมีแผลเลือดไหลเท่านั้น

แต่ปวดท้องมากเหลือเกิน จึงจะไปซื้อยากินที่เซเว่นอีเลฟเว่น ลงจากคอนโดมาเพื่อเรียกวินมอเตอร์ไซค์ก็พบว่ากลับไปหมดแล้ว พอดูนาฬิกาเป็นเวลาตี 1 ครึ่ง

จะไปเซเว่นฯ ที่ถนนใหญ่ก็ต้องเดินออกไปเป็นระยะทางกว่า 800 เมตร ไปกลับก็ราว ๆ 1,700 เมตร คงไม่ไหว อีกทั้งดึกมากอาจไม่ปลอดภัย ก็เลยกลับขึ้นคอนโดไปนอน ทนเจ็บเอา ก็หลับไปได้

ตื่นมาราว ๆ 11:30 น ก็พิจารณาดูจุดที่ปวดท้อง ก็คับคล้ายคับคลาว่าจะเป็นตำแหน่งของไส้ติ่ง ตอนนั้นยังไม่มีอินเตอร์เน็ต มีประกันสังคมก็เลยตัดสินใจไปโรงพยาบาลตามประกันสังคมคือ โรงพยาบาลภูมิพล

จากตรวจเช็คแล้วโดยแพทย์ก็พบว่าเป็นไส้ติ่งจริง ๆ และต้องทำการผ่าตัด

หลังจากลงลายมือชื่อเซ็นรับการผ่าตัดเรียบร้อย ระหว่างที่นอนรอก็ไข้ขึ้นเลยหลับไป มีตื่นระหว่างหลับเพราะรู้สึกว่าหนาวมาก ตื่นขึ้นมาราว ๆ 19:00 น รู้สึกมีของหนักอึ้งทับตัวอยู่ มองดูเห็นผ้าห่มซ้อนกันนับได้ถึง 6 ผืน

หลังจากเข้ารับการผ่าตัดประมาณเวลา 21:00 น. เสร็จเรียบร้อย แพทย์ที่ทำการผ่าตัดบอกว่า "ไส้ติ่งมันแตกแล้ว หมอยังไม่เย็บแผลชั้นนอกเย็บแต่ชั้นใน เพื่อที่จะได้ดูว่ามีหนองออกมาหรือเปล่า" ต้องกินยาแก้ปวดทุก 4 ชั่วโมงเพราะว่าหมอเอาผ้าพันแผลชุบน้ำยายัดไว้ไม่ให้แผลติดกัน

หากว่าเราได้กินยาแก้ปวดท้อง อาการปวดก็จะหายไป เมื่อตื่นมาเราก็จะไม่รับรู้หรือสงสัยในอาการปวดนั้น มันก็จะสายเกินไปเพราะว่าไส้ติ่งมันแตกนานเกินกว่าจะทันรักษา และทำให้เสียชีวิต (สมัยก่อนที่คนเรายังไม่รู้ เขาว่า ตายเพราะฝีในท้อง - พี่หมอของเราบอกหลังออกจากโรงพยาบาลแล้ว)

ทำไมเป็นคนไม่กินยา?

ต้องย้อนไปในปี 1989 ที่เรามีอาการแพ้อะไรบางอย่าง เป็นตุ่มใส ๆ ตามผิวหนัง และคันมาก จึงไปหาหมอที่คลินิก หมอก็จัดยาแก้แพ้ให้มากิน ใครเคยกินยาแก้แพ้จะรู้ว่ากินแล้วมันง่วงมากทั้ง ๆ ที่เม็ดเล็กนิดเดียว

หลังจากที่อาการแพ้หายไป ก็จำไม่ได้หรอกว่า ทิ้งช่วงนานแค่ไหน ก็เป็นแบบเดิมอีก เราก็ไปหาหมอที่คลินิกเดิม แล้วก็เป็นอีกและไปหาหมออีกเป็นครั้งที่ 3

หมอบอกกับเราว่า "คุณต้องค้นหาให้เจอว่าคุณไปรับหรือกินอะไรมา เพราะถ้าหาต้นเหตุไม่เจอ พอหมดยาฤทธิ์ยา คุณก็ต้องกลับมาหาผมอีกเรื่อย ๆ ไม่จบสิ้น"

หลังจากนั้นวันหนึ่ง เมื่อเราไปกินมื้อกลางวันในโรงอาหารของหน่วยราชการ (อะไรก็จำไม่ได้แล้ว) ที่อยู่ใกล้ที่ทำงานแถวบางลำภู

เราสังเกตเห็นถังใส่น้ำแข็งที่ทำด้วยสังกะสี มันมีอะไรบางอย่างอยู่ตรงขอบ คล้าย ๆ ขุยของโลหะที่ผุกร่อน แต่ถังสังกะสีไม่ได้ผุแบบมีสนิม ไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร

ก็เลยฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า หรือจะเป็นเพราะสิ่งนี้ที่ทำให้เรามีอาการแพ้ เลยเลิกกินน้ำแข็งจากถังนั้น และเราก็ไม่มีอาการแพ้อีกเลยจนกระทั่งออกจากที่ทำงาน

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เวลาเราเป็นอะไรเราจะไม่รีบหายากิน แต่จะพยายามนึกว่า ช่วงก่อนหน้านี้ เราไปกินอะไรที่ไม่เคยกิน

แล้วเราก็ได้ความรู้ว่า ร่างกายของคนเรานั้นรักษาตัวเองได้ ถ้าไม่หนักหนาสาหัสเกิน ถ้ามีอาการถึงขั้นไข้ขึ้นนั่นคือร่างกายบอกเราว่า "ฉันสู้ไม่ไหวแล้วนะ เธอต้องช่วยฉัน"

แต่เมื่อถึงคราวเป็นไข้ เราก็ยังไม่กินยา ต้องคิดดูก่อนว่า เป็นไข้ขึ้นมาเฉย ๆ หรือเป็นไข้เพราะอาการอย่างอื่นมันหนักเกินทำให้มีอาการไข้ขึ้น อย่างเช่น ทอนซิลอักเสบ

เมื่อเป็นไข้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาการอย่างอื่น เราก็ไปสั่งข้าวต้มเครื่อง กินตอนที่มันยังร้อนอยู่ เหงื่อนี่ท่วมตัว เสื้อเปียกโชค เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเราก็นอนห่มผ้า รุ่งเช้าขึ้นมาอาการไข้ก็หายสนิท

หากว่าอาการไข้ขึ้นเกิดเนื่องจากทอนซิลอักเสบ เราก็ไปหาหมอเพื่อให้หมอจัดยาแก้อักเสบให้ ร่างกายบอกเราแล้วว่าให้เราช่วย ต้องรักษาที่ต้นเหตุ ไม่ต้องกินยาแก้ไข้ แล้วอาการไข้ก็จะหายไปเอง

Image Credit: เจ้าของรูปภาพ