วิญญาณเป็นวิทยาศาสตร์ ใช้วิทยาศาสตร์ต้านผี

เราได้อ่านหนังสือ ชื่อ "เต๋าแห่งฟิสิกส์" แปลจาก The Tao of Physics เขียนโดย Fritjof Capra (born February 1, 1939) จากการแนะนำของน้องนักศึกษาที่พักอาศัยอยู่หอพักเดียวกัน น้องเรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า วิทยาเขตพระนครเหนือ เราจบสายธุรกิจ แต่มีพื้นฐานเป็นเด็กวิทย์ฯจึงคุยกันรู้เรื่อง

เราอาจจำได้ไม่ตรงทุกคำพูด แต่ประมาณได้ว่า

"วินาทีที่คนเราตาย สมองจะปล่อยควอนตัม (Quantum) ออกมา (ซึ่งในหนังสือนั้นให้คำอธิบายว่า ควอนตัมมีคุณสมบัติเป็นทั้งอนุภาคและคลื่นในเวลาเดียวกัน และควอนตัมไม่สูญสลาย)

Quantum ที่สมองปล่อยออกมา จะมีความเข้มข้นมากขนาดไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่า คนนั้นตายอย่างไร และพลังจิตของคนนั้นขณะที่ตายเข้มข้นมากแค่ไหน

อนุภาคควอนตัมก็จะฝังตามวัตถุหรืออะไรที่อยู่ใกล้ ๆ ขณะที่ตายนั้น"

เราที่เป็นอดีตเด็กสายวิทย์ฯจึงอ่านแล้วเข้าใจ และโยงกับประสบการณ์ที่ตนเองเคยประสบ เมื่อก่อนหน้านั้น

ซึ่งในที่นี้จะขอเล่าแค่ว่า ...ขณะปิดไฟเข้านอน เรานอนไม่หลับเหมือนถูกรบกวนด้วยอะไรบางอย่าง แต่พอเปิดไฟซึ่งเป็นหลอดฟลูออเรสเซนต์ทุกอย่างก็หายไป พอปิดไฟก็เป็นแบบเดิมอีก ปิด-เปิด อยู่ 3 ครั้ง สุดท้ายต้องลุกขึ้นมานั่งชงกาแฟกินตั้งแต่ 3:00 น. เหตุการณ์ครั้งนั้น มันมี ประสบการณ์ในเรื่องที่ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ด้วย แต่เอาไว้เล่าเต็ม ๆ ต่างหาก

กาลเวลาผ่านมาถึงช่วงกลางปี 1991 บริษัทที่เราทำงานอยู่ขณะนั้น ได้ย้ายสำนักงานจากอาคารพาณิชย์ ย่านถนนประดิพัทธ์ มายังอาคารราชครู (ชื่อในขณะนั้น) ซึ่งอยู่ในซอยราชครู (พหลโยธิน ซอย 5)

บริษัทฯเช่าใช้พื้นที่สำนักงานทั้งชั้น เป็นอาคารเก่า จึงเป็นห้องโถงใหญ่โล่ง และมีห้องเล็กอยู่ข้างนอกห้องหนึ่ง ใช้เป็นห้องผู้จัดการฝ่ายการตลาด ส่วนห้องโถงใหญ่ใช้กั้นด้วย partition แบ่งเป็นที่ทำงานของหลายฝ่าย แต่มีกั้นผนังปูนเป็นห้องเล็กมีช่องกระจกขนาดใหญ่ 3 ด้าน สามารถมองเห็นได้ทั่วทั้งชั้น ใช้เป็นห้องเครื่องอุปกรณ์สำนักงาน ได้แก่ เครื่องถ่ายเอกสาร และเครื่องคอมพิวเตอร์พร้อมเครื่องพิมพ์

วันนั้น เราต้องใช้คอมพิวเตอร์ในการทำงาน หลังจาก 6 โมงเย็น ในห้องโถงใหญ่ไม่มีใครแล้วนอกจากเรา แต่ที่ห้องเล็กข้างนอกผู้จัดการฝ่ายการตลาดก็ยังอยู่ เปิดไฟเฉพาะในห้อง ส่วนโถงใหญ่ข้างนอกปิดหมด เราก็ทำของเราไปเรื่อย ๆ

หลังจากผ่านเวลา 19:00 น ไปแล้ว ขณะที่เราทำงานอยู่แล้วก็ได้ยินเสียงคนเดินที่ห้องโถงข้างนอก เราก็คิดในใจว่า "ไอ้เปิ้ล (ชื่อผู้จัดการฝ่ายการตลาดเป็นหญิง) มันมาเดินทำอะไร ทำไมไม่เปิดไฟ"

แล้วเราก็ทำงานต่อ ทิ้งช่วงนานเท่าไหร่เราก็ไม่ได้ดูเวลา ก็ได้ยินเสียงคนเดินอีกเป็น 2 คน เราก็นึกในใจ "ไอ้เปิ้ลมันพาใครมาเดิน แล้วทำไมไม่เปิดไฟ"

หลังจากนั้น เราก็ได้ยินเสียงคนเดินอีก เพิ่มขึ้น เป็น 3, 4,.. ซึ่งเกิดถี่ขึ้น และจำนวนก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเราคิดว่าไม่เข้าท่าแล้ว คงเป็นผีแน่ ๆ เราก็เลยออกมาเปิดไฟให้สว่างทั้งห้องโถง ทุกอย่างก็หายไป

พอทำงานของเราเสร็จตอนประมาณ 20:00 น ปิดคอมฯ ปิดไฟหมดแล้ว เราก็ออกจากห้องโถงใหญ่มา ผู้จัดการฝ่ายการตลาดก็ยังคงทำงานอยู่ แต่เราก็ไม่พูดอะไร

หลังจากวันนั้นก็ได้รับฟังมาว่า อาคารราชครู เดิมเป็นโรงพยาบาลสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2

หลายปีต่อมา ไม่รู้ว่าทิ้งช่วงนานเท่าไหร่ ก็ทราบจากน้องนักศึกษาอีกคนที่ชอบฟังเรื่องผี เป็นแฟนรายการ The Shock ว่า อาคารราชครูนั้นขึ้นชื่อเรื่องผี

เราแก้ปัญหาเรื่องวิญญาณด้วยวิทยาศาสตร์

หลังจากที่อ่านหนังสือเล่มนั้นแล้ว เราก็คิดได้ว่า เมื่อวิญญาณเป็นควอนตัม เป็นอนุภาคและคลื่น เราก็น่าจะสามารถใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าทำการหักล้างหรือรบกวนคลื่นควอนตัมได้

ไม่เคยมีใครเล่าเรื่อง การได้พบผีหรือวิญญาณท่ามกลางแสงแดด

นั่นก็เพราะว่าแสงแดดที่เราได้รับจากดวงอาทิตย์นั้นมันเป็นคลื่นแสงแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีความถี่เป็นแถบแสง และเราได้รู้มาว่า หลอดฟลูออเรสเซนต์เมื่อเปิดจะปลดปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกมา ซึ่งต่างจากหลอดไฟกลมที่มีไส้ เพราะแสงเกิดจากต้นกำเนิดที่ต่างกัน

คนเราจะสัมผัสได้ถึงวิญญาณหรือบางคนที่เห็นผีในบางสถานที่ แต่จะไม่เห็นผีเดียวกันหรือวิญญาณเดียวกันในสถานที่อื่น นั่นคือ วิญญาณเดินทางไม่ได้ เนื่องจาก อนุภาคควอนตัมจะฝังตามวัตถุหรืออะไรที่อยู่ใกล้ ๆ ขณะที่ตายนั้น

แต่ที่เราประสบในช่วงกลางปี 1988 ก็นับว่า ประหลาด...

Image Credit: เจ้าของรูปภาพ